شعر های اما نه شعر

الا که ذکر لبت این ترانه می خواند

به هر زمان خوش و جاودانه می خواند

نسیم صبح ازل اینچنین به من آموخت

که بیقرارم و ذکرم شبانه می خواند

کسی که ز دلم باز پس زد و رفت

ببین چگونه دلم را نشانه می خواند

همان که روز نخست از پی ام نظر ننمود

ببین چگونه مرا بی بهانه می خواند

کذشت عمر من از برای دیداری

کنون که خسته شده نامه می خواند

جواب نامه ام از اوشنیده ام لیکن

به دل گواه ندارم عاشقانه می خواند

تمام گفته هادی ز روی تجربه است

که این چنین سخنی شاعرانه می خواند

کاش می شد بیکرانها را کشید

              کاش می شدحرفهایش را کشید

کاش می شد ازبرای کوی دوست

              رنگهای مهربانی را کشید

کاش می شدهمچو یک کودک نشست

             بر لب حوضی و نقاشی کشید

کی گذشت این کودکی از پیش ما

           کاش می شد لحظه هایش را کشید

کاش می شدمثل چشمه رود وآب

          جنب وجوش وهای وهویش را کشید

بی تفاوت از کنار درد ورنج

         کاش می شد شور و شوقی را کشید

کاش می شد تا همیشه تا ابد

            روزگار شاد وخندان را کشید

کاش می شد مثل یک ماهی درون تنگ آب

              همدمی را آن بر شیشه کشید

         مثل هادی و غم تنهائیش

        کاش می شدیار را پیشش کشید

تا حالا شده ببيني يكي از غصه مي خنده؟

يا يكي توي يه جمعي واسه تنهاييش مي خنده؟

نه بگو شده ببيني كه يكي يه گوشه تنها

بيقرار و غرق در خود زير لب همش مي خنده؟

من نمي فهمم چرا يك نفر هر روز اينجوري

هي براي روز رفته توي اين دنيا مي خنده؟

تو به من بگو مي فهمي كه چرا اون يه نفر

هميشه براي كاراش واسه اعمالش مي خنده؟

آخه اين چه روزگاره كه براي ما مياد پيش

تو ديدي جووني رو كه از روي شادي مي خنده؟

نميدونم اين جووني چرا هيچ وفا نداره

يا اگه وفايي داره چرا هي به ما مي خنده؟

نميدونم كه مي فهمه حرفهامو يا نمي فهمه

يا ميگه اينا يه شعره و داره به من مي خنده؟

اگه خوب ببيني مي فهمي يه روز اون يه نفر

هاديه كه داره به زندگي و كاراش ميخنده...........

سلام ،سلام به تو ،دوست قديمي يا شايد يه دوست جديد باشي كه براي بار اول كه مياي اين وبلاگ رو بخوني. راستش رو بخواين روزي كه اين وبلاگ رو ساختم ميخواستم فقط شعرهامو اين تو بنويسم اما الان فكر ميكنم بهتره هر از گاهي مطلبي رو هم براتون بنويسم.

نميدونم شماهايي كه به اينجا سر ميزنين چند سالتونه اما من حرفهام براي جووناي هم سن و سال خودمه اگه شماها از اين نوشته ها خوشتون نمياد يا با سن و سال شما نميخونه بايد منو ببخشين.......

راستش تو سن و سال ما جوونا خيلي وقت ها يعني تقريبا هميشه احساس جاي عقل رو ميگيره و يه تصميم هايي مي گيريم كه به روز نكشيده پشيمون مي شيم ، خوب اين از نظر من يه خصوصيت اين نسله حالا خوب يا بد من نميدونم تصميم با شماست .

اما از ما كه تجربه احساسيمون كم نيست يك نصيحت به شماها :يادتون باشه هميشه قبل از تصميم يك دقيقه به موضوع مورد نظر حالا هر موضوعي فكر كنيم اونم با توجه به شرايط الآن و شرايطي كه فكر مي كنيم آينده برامون به وجود مياد.

اينجوري شايد(شايد)كمتر نگران پشيمون شدن باشيم و به روح بزرگ انسانيمون كمتر آسيب برسه،شايد اين يه توصيه خوب باشه : يادمه يه جاي تو يه كتاب خوندم كه در مورد هر موضوعي كه ميخوايم تصميم بگيريم بهتره هم احساسي و هم عقلاني بهش فكر كنيم و هر وقت احساس و عقل با هم به درست بودن كار راي دادن اون رو انتخاب كنيم.

فكر كنم اينطوري بهتر باشه.اما وقتي به نتيجه مشترك نرسيديم بهتره از يك راهنما يا يك نفر كه قبلا تجربه كرده استفاده كنيم و مشورت رو سر لوحه كارامون قرار دهيم .

خوب نميدونم مطلب نوشتنم چطوره.. لطفا حتما نظر بدين،اگه خوب نيست بگين تا فقط شعر هامو اينجا بذارم .ممنونم از همه شما كه تا آخرش رو خوندين.

با آرزوي خوشبختي واسه همتون. موفق باشيد

به همراه تو اي جاويد يارم

به هر راهي روم اميد وارم

كنم من آرزو هر جا كه باشي

به ياد ما و هر دم شاد باشي

به دوراني كه بودم همره تو

نديدم درد و غصه در ره تو

ولي اينك جدا گشتيم و تنها

تو رفتي سوي خويش و من به صحرا

بديدم زندگي از پيش بدتر

بيامد بر سرم هر لحظه بدتر

ولي در دل هنوز هم هست اميدي

تو بر من دادي آن دوران اميدي

به چشمان نگه كردي و گفتي

بدان مرده به است از نا اميدي

هنوزم زنگ گوشم جمله توست

هنوزم زندگانيم از سر توست

هنوزم هادي با حرف تو زنده است

كه اميدش به ديدار تو بسته است

خوب ديگه داره تموم ميشه امشب اولين شب احياست خيلي زود تموم شد نه!!!!!!!!

نميدونم چي بگم امشب ميخوام برم كه اگه بشه مثه هميشه بازم يه فرصت ديگه بخوام.

ميدونم اون كه فرصت ميده، هميشه همين جور بوده اما آيا من ميتونم فرصت طلب باشم؟

يا بازم...............

خوب ديگه اينا حرفاي دلم بود اين شعرم در باره شب قدره از من هم نيست

اميد وارم موفق باشين همتووووووون.

راستی امشب شب ضربت خوردن  امام علی (ع)هم هست

شايد كه رسيده ام به پايان شايد

                   در طول مسير بي پايان شايد

ديگر راهي براي رفتن نيست

                  شايد به مسير بيراه رفتم شايد

شايد به خيال خود تمامم اين بار

                 يا منتظر خزانم شايد

شايد كه به گوشه اي نشستم در خود

              يا در خود خود بيقرارم شايد

ديگر به چنين خسته اميدي نيست

              يا در پي يك نشانه هستم شايد

در كلبه دل پنجره بازي نيست

             يا پنجره اي در دل ما نيست شايد

انگار كه بيقرار است اين دل

             نه؛ منتظر بهارست شايد

مشغول شده ذهن به هر كاري

            اما نه به فكر خود گمانم شايد

هادي كه ندانست چه بگذشت اينجا

             تو خوب ببين بفهمي شايد

جهان، جهان پر از هرج ومرج و بازي ها

همه بدور همند گرم بازي ها

تو خود به نگاهي درون آينه ها

ببين چگونه شدي محو بازي ها

نه اين زمان كه همه عصر ها بودند

كنار همدگر وگرم بازي ها

به كودكي تو شدي شاد و خرم از

تمام قرار و مدار بازي ها

كنون نظاره نما دور و برت

ببين كه خسته شدي از تمام بازي ها

چو روز شد تمام بازي هم

دوباره روز نو و شروع بازي ها

به فكر خسته من نمي رسد چيزي

كه هاديم شده است غرق بازي ها